Hartverscheurende brief van een vrouw uit Bristol met fibromyalgie, een slopende ziekte

Wat gebeurt er als je leven begint af te brokkelen?

Voor de 23-jarige Peyton Connor was dit afgelopen mei toen bij haar de diagnose fibromyalgie werd gesteld.

Langdurige chronische ziekte kan leiden tot verhoogde gevoeligheid voor pijn, extreme vermoeidheid, slaapstoornissen en geheugenverlies.

Nadat ze eind 2015 op het werk was ingestort, bleek uit verschillende tests dat ze de ziekte had, die haar leven volledig veranderde.

De  aandoening  kan verlammen, kan ervoor zorgen dat mensen zichzelf isoleren. Sommige patiënten verliezen hun sociale leven volledig.

Hier stuurt Peyton   een hartverscheurende brief naar zijn geliefden.

Een brief aan mijn geliefden (waarvan ik graag zou willen dat je dat weet)

Beste familie, beste vrienden,

Weet allereerst hoeveel ik van je hou. Ik ben je erg dankbaar voor het volharden en verdragen van alle waanzin die me omringt sinds ik zo arm werd.

Ik had de slopende diagnostische fase niet kunnen doormaken, of vanwege het ongeloof van degenen die niet dachten dat ik ziek was zonder jouw steun.

Hoewel ik ze ongelijk heb bewezen, weet je niet hoeveel ik gelijk zou willen hebben – er was niets mis en alles was fantasierijk.

Ik wou dat ik in woorden kon uitdrukken hoe diep ik gebroken ben.

Tenzij je in mijn schoenen hebt gestaan, kun je niet begrijpen hoe pijnlijk het is om  zoveel kansen te  zien grijpen, zoveel dromen verdwenen zelfs voordat je de kans had om ze te grijpen. .

Het is een  pijn  zowel mentaal als fysiek – een pijn in het hoofd en het hart.

Het leven gooit ons deze dingen met een reden en we moeten een manier vinden om te overleven, maar dat maakt het niet gemakkelijk om te doen.

We passen ons aan aan de situatie waarin we ons bevinden, omdat we het moeten doen. Dit is de enige keuze die we hebben, doorgaan.

Ik ben niet alleen diepbedroefd, ik ben boos. Wie zou dat niet zijn?

We vragen ons af waarom wij, waarom ik, maar er is geen antwoord op deze vragen.

Denk er te lang over na en je zult gek worden. Het begint niet als een scherpe en vurige woede, maar integendeel, ze broedt erop.

Genoeg om in het begin niet te voelen. Maar dan voegt dat een laag toe. En nog een. En nog een. Tot alles in haat is gedompeld.

Deze ziekte is als een dief, maar het is een slimme dief. Deze dief weet beter dan alles tegelijk binnen te komen en te stelen.

Het zou te gemakkelijk, te opvallend zijn en het zou te snel voorbij zijn.

In plaats daarvan is deze dief voorzichtig. Hij verbergt zich in de schaduw en neemt de dingen een voor een, zodat je het in eerste instantie niet merkt.

Je wrijft er schouderophalend over als je merkt dat de shake willekeurig begint. Je negeert deze pijnlijke pijn die altijd op dezelfde plaats is en niet lijkt te bewegen.

Je maakt grapjes over het geheugenverlies en je verbergt het feit dat je ongelukken hebt – grappen over je benen gekruist houden als je in de toekomst hoest. Je gaat door.

En omdat je doorgaat, je alle demonen laat zinken die je neerschieten, mensen denken dat je in orde bent. Je bevestigt deze overtuiging door ze opnieuw te vertellen: ja, het gaat goed met je.

Wanneer ze hun bezorgdheid uiten, vertel je hen overtuigend dat het slechts een verkoudheid is, een vloed van griep in deze tijd van de maand. Daar lieg je voor. Omdat ons in het leven alleen wordt geleerd om vooruit te blijven gaan.

En wanneer je merkt dat je de leugen gelooft, raakt de dief pas dan.

Hij zal zijn hele collectie verzamelen, evenals enkele nieuwe dingen die hij rond je lichaam heeft gevonden, en hij zal vertrekken. Hij zal ervoor zorgen dat hij enkele draden loskoppelt en enkele uitgangen samenvoegt voordat hij vertrekt.

En dat is wanneer de realiteit je raakt. Plots ben je niet wat je was en ben je nu een vreemde.

Oog in oog staan ​​met een bedrieger in je hersenen, na 23 jaar eenzaamheid, controle … is angstaanjagend.

Het is aan jou om tegen deze bedrieger te vechten. We houden er niet van om vreemden de controle te geven. Maar ze zijn veel sterker dan wij.

We proberen tegen de bedrieger te vechten, hem te genezen om hem te onderwerpen, hem ervan te weerhouden een standpunt in te nemen. We proberen positief te denken, te sporten en te eten, en delen van onszelf te veranderen in de hoop   de bedrieger uit ons hoofd te verdrijven … maar de grap is voor ons.

Deze veranderingen zijn slechts zijn subtiele manier om stil te zitten  meer  stevig. We speelden in zijn handen.

Dus wat we moeten doen, behalve aanpassen, moet de regels accepteren die deze bedrieger, deze dief nodig heeft gemaakt, en zich aanpassen aan deze voorwaarden.

We veranderen ons hele leven, we veranderen al onze gewoontes en we kussen vaarwel aan de dromen die we sinds onze kindertijd hebben gemaakt. We accepteren dat het niet zo was.

Het blijft alleen om u, uw familieleden, mijn vrienden te vragen … dat ook te accepteren. Accepteer dat wat we doen geen keuze is, maar meer omdat we geen keus hebben.

Accepteer het feit dat we niet zwak zijn, maar dat we gewoon al onze sterke punten hebben uitgeput.

Accepteer het feit dat we niet lui maar moe zijn.

En accepteer dat we deze veranderingen niet meer leuk vinden dan u.

Maar zoals de geschiedenis laat zien, zijn we gebouwd om ons aan te passen. Dus we hebben het gedaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *